Yesim Akdeniz Graf

Schilderkunst kan mij meestal niet zo bekoren. Er is altijd wel iets té aan. Té gestileerd, té rebelse klodders op het doek, té truttig, té echt, té bedacht. Natuurlijk heb ik mijn eigen favorieten onder de oude meesters, maar mij verhouden tot de hedendaagse productie blijft een opgaaf. Maar nu werd ik overrompeld door een afbeelding uit een van de vele nieuwsbrieven die dagelijks voorbijkomen. Het werk van Yesim Akdeniz Graf (1978) lijkt op niets dat ik recent gezien heb. Een mix van distopia en droombeelden. Chagall in een keurslijf, alsof je een bad trip beleeft. Of Magritte. Beetje campy, maar precies goed. Met sterke referenties naar Edgar Allen Poe. Het verhaal is weer terug en ik kijk er naar uit. (NH)