Ook dit jaar hangt weken later de nasmaak van Art Rotterdam 2026 in onze spreekwoordelijke redactieruimte. Gelukkig mogen wij ons platform gebruiken voor creatieve oefeningen – een plek om onze observaties te delen. Toen Tubelight begon, was ons doel om met een wendbare groep redacteuren te schrijven over wat er in het kunstveld gebeurde. Ja, dat was pre-social media. Ook een leuk feitje: Tubelight was geboren in Rotterdam.
Deze korte hommages aan onze favoriete kunstwerken van Art Rotterdam 2026 zijn dus niet alleen een viering van bijzondere presentaties, maar ook een spiegel die ons herinnert aan onze eigen begindagen. Aan waar het ons écht om te doen is.
Werken – Auteurs
Clara Lezla, Homemade, 2026 – Jelmer Wijnstroom
Jonathan Hielkema, Around Europe, 2026 – Derek Kuijper
Marina Sulima, Of Climbing Vines and Copper Crystals, 2025 – Christine Bax
Susanne Plomp, Substantia, 2026 – Jip Hinten
Michele Bazzoli, Apex, 2026 – Roísín Douglas
foto: Tommy Smits
- Clara Lezla, Homemade, 2026 – Jelmer Wijnstroom
Gaan we met z’n allen naar Rotterdam? Hoed op, iets moois aan, en kijken hoe het met de kunst staat. Lopen, stilstaan, praten en dan snel door naar de proseccokar voordat de menigte losbarst.
Wat hebben een dwaas, een pinda en een hoed met elkaar gemeen? Misschien beschrijven ze ons wel: een groepje kunstliefhebbers dat samen gaat kijken naar wat ‘startende’ kunstenaars, gesteund door het Mondriaan Fonds, tonen in de Ahoy tijdens Art Rotterdam.
Of misschien ligt het antwoord in het werk Homemade van Clara Lezla. Het doet denken aan een ladekast in pastelkleuren, met schattige hartjesogen. In elke lade zit een figuurtje, tussen de pinda’s. Het geheel rust op matte planken in roze en zachtgroen, alsof het rechtstreeks uit een spelletje of een kinderboek komt. Een plek om naartoe te vluchten, om even speels te zijn, los van gedragsregels en de staat van de wereld, die langzaam lijkt te verkruimelen.
Lezla is gefascineerd door de ‘fool’: de dwaas, de nar, de peanut. Haar figuren zijn daarop gebaseerd. Ze maakte ook kaarsachtige karakters ‘boons’ al waren die niet te zien in Ahoy. Die kwam ik een weekend later tegen bij de Order Tattoo Jam.
Het is verfrissend om werk te zien dat visueel direct aanspreekt en misschien zelfs een spiegel voorhoudt. Want de dwaas of nar is vaak helemaal niet zo dwaas. Het is juist degene die, met humor en schijnbare lichtheid, de absurditeit van ons gedrag blootlegt. Zodat wij, het publiek, er misschien iets van opsteken. Of op z’n minst even stilstaan.
Maar hoe herken je een dwaas eigenlijk? Of zijn we dat misschien allemaal hier, op het narrenschip Ahoy?
foto: Tommy Smits
2. Jonathan Hielkema, Around Europe, 2026 – Derek Kuijper
Rood-witte hefbomen staan omhoog. Normaal betekent dit dat men door mag, maar hier kantelt die logica. Ze zijn uit hun verband gerukt en worden op een podium verheven tot de torens van een fort. Tussendoor kijkend zie ik vier werken, vervaardigd door Jonathan Hielkema.
De beelden geven mij snel een gevoel van herkenning. Ik heb het werk niet eerder gezien, maar de onderwerpen staan in mijn geheugen gegrift: Ursula von der Leyen, Checkpoint Charlie, het Atomium en de vlag van de Europese Unie. De beelden functioneren, maar hun betekenis schuurt. Ze refereren aan eenheid, over vooruitgang, over een gedeeld project. Maar die taal houdt geen stand. Zeker niet wanneer ik diezelfde week nog las over de detentiecentra in Libië, waar het ene na het andere mensenrecht wordt geschonden.
Wat overblijft is een ongemakkelijke verhouding. Ik? Ik beweeg mij moeiteloos. Binnen twee uur kan ik in Brussel staan, zonder controle, zonder oponthoud, zonder dat mijn trein gestopt wordt en ik strand in de onbekende Brabantse bossen. Vanzelfsprekend voor mij, maar toch heb ik het idee dat dat ten koste gaat van iemand anders, ergens anders.
foto: Tommy Smits
3. Marina Sulima, Of Climbing Vines and Copper Crystals, 2025 – Christine Bax
It began as a way to scare off thieves, about 150 years ago. Farmers sprayed a mixture of lime, copper sulfate, and water on their vines to prevent grapes from being stolen. This turned out to keep not only thieves at bay, but also downy mildew, one of the most devastating diseases in winemaking history.
Today, millions of grapevines depend on tiny, blue copper sulfate crystals. But that comes at a price. The crystals have taken on a life of their own. Copper is a heavy metal that accumulates in the soil and disrupts soil life—the worms, the bacteria, and the fungi. If we continue like this for another hundred years, there won’t be much left.
In ‘Of Climbing Vines and Copper Crystals’ (2025), artist Marina Sulima shows how people and landscapes are interconnected, in a series of risograph prints and in a ‘body’ constructed from grapevines, ceramics, and laboratory equipment.
foto: Tommy Smits
4. Susanne Plomp, Substantia, 2026 – Jip Hinten
Al dwalend door Prospects wordt mijn blik gegrepen door een groot 5-delig altaarstuk van Susanne Plomp. Vanaf het einde van de hal stralen zachte roze, paarse en groene regenboogkleuren met toe, omlijst door het inmiddels welbekende “Mondriaanfonds grijs”. Voor lang niet alle werken die tijdens Prospects worden getoond is dit een fijne kleur, maar bij de presentatie van Plomp stoort het niet. Haar werk lonkt me, roept me, en zuigt me naar binnen.
Ik neem plaats op het bankje voor de panelen en laat de voorstelling op me inwerken. Waar kijk ik eigenlijk naar? In het midden een opengewerkte borstkast met daarin longen of insecten versierd met parels. Daarnaast lijken twee panters me aan te staren vanuit een diepzwarte achtergrond. Tot slot op links een naakt lichaam met vlezige ronde blote billen, en op het rechterpaneel een gigantische zegenende hand met glinsteringen. Een combinatie van beelden die niet zouden misstaan op een albumcover of T-shirt van een metalband. Het heeft iets ‘fouts’, iets camp-achtigs. Het trekt me aan maar stoot me tegelijkertijd af. Een sfeer die ook wordt gespiegeld in de outfit van Plomp zelf: in een fel lila Adidas trainingspak gecombineerd met halflange handschoenen met panterprint staat ze naast haar werk.
En toch zit er ook iets zachts in het geheel. Te danken aan het materiaal waarmee de beelden zijn opgebouwd, kleurpotlood met hier en daar pastelkrijt, wat zorgt voor een glanzend effect. Plomp legt me uit dat het werk inderdaad een altaarstuk is, maar niet voor dat wat we meestal aanbidden. Haar Substantia is een altaar voor het onooglijke: de binnenkant van het lichaam met haar organen en aderen, insecten als kakkerlakken en duizendpoten.
Plomp heeft een fascinatie voor de nacht, voor datgene dat we (liever) niet zien, en waar we (te) weinig aandacht aan besteden. Vervellende vogelspinnen, glanzende kakkerlakken. Ze bestudeert ze uitvoerig, deze nachtwezens. Ze hebben iets sciencefiction-achtigs, maar tegelijkertijd ook iets heel aards, iets kalmerends. Het herinnert me aan datgene dat al te veel nachten op mijn eigen nachtkastje op me ligt te wachten: Nachtgids van Marjolein van Heemstra. Ook zij maakt een pleidooi voor het omarmen van de nacht, voor het donker als “een hap naar adem”.
foto: Tommy Smits
5. Michele Bazzoli, Apex, 2026 – Roísín Douglas
De natuur heeft zich genesteld in de industriële omgeving van Ahoy Rotterdam, het voormalige sportpaleis waar het nu bijna een sport is geworden om de nieuwste tendensen in de hedendaagse kunst te onderzoeken. Op het werk Apex (2026) van kunstenaar Michele Bazzoli (1996), bestaande uit een stalen structuur, hebben zich organische vormen gevestigd: een tribune van paddenstoelen die uit stalen mycelium ontspruiten, een mosselbank zonder water en een rups in transitie, op het punt een vlinder te worden.
De sculpturale elementen ogen als brons, maar zijn in werkelijkheid zorgvuldig 3D-geprint en met de hand beschilderd tot uiterst precieze representaties van de natuurlijke werkelijkheid. Bazzoli beschouwt deze vormen als niet-menselijke architectuur, waarbinnen een eigen systeem ontstaat. Als onderdeel van Prospects verkennen deze werken de verwantschap tussen het menselijke en het niet-menselijke, en de grens tussen het organische en het artificiële, of zijn deze juist onlosmakelijk met elkaar verbonden?