Steeds vaker vragen mensen waarom het kunstenaars zoveel moeite kost een ander publiek aan te breken dan de ‘ingewijde kenners’. Letty Ranshuysen ergerde zich onlangs in de Volkskrant nog aan de vernieuwingsdrang van de kunstwereld: kunst zou zich hierdoor afzonderen van het gros van de samenleving
'Wat gaat er in ons hoofd om wanneer we naar kunst kijken?' Je kunt mensen die vraag simpelweg voorleggen; kunst schreeuwt vaak om interpretatie. Ik herinner me hoe de Duitse schilder Jonathan Meese een tijdje terug de muren en vloeren van kunstruimte De Appel onderkliederde, en het was lastig daar een opvatting over te vormen
