Bij het zien van het werk van Uta Eisenreich (1971) vraag ik me altijd af hoe zij de wereld ziet. Het kan niet anders of zij ziet de dingen, dagelijkse gebruiksvoorwerpen, kleuren en composities, anders dan wij dat doen. Als het waar is (en ik denk van wel), dat alle goede kunst
De Nederlandse fotografe Karianne Bueno (1979) ging naar Japan. Met de foto’s die ze er maakte stelde ze Haiiro samen: een slim vormgegeven leporello die bladert als een boek. Haiiro (‘grijs) is een bitterzoete kennismaking met een door Tsunami en kernramp getroffen land
In galerie Stieglitz19 te Antwerpen vind je mensen die de rafelranden van het leven opzoeken. Die duiken in water wanneer het uitkomt, slapen waar ze moe zijn geworden en feesten waar het hen goeddunkt. De getoonde foto’s geven een inkijk in een leven met veel vaart
Botten, schedels, een tombe en rottende lijken in het museum: het klinkt onaangenaam en luguber. De tentoonstelling Matthew Day Jackson: In Search of… in GEM, museum voor actuele kunst, doet echter allesbehalve somber aan. De vele botten en schedels
Anouk Kruithof (1981, Dordrecht) heeft een abonnement op arbeidsintensieve publicaties, hoewel die benaming de lading niet geheel dekt. Haar uitgaven zijn eerder kruisbestuivingen tussen object, pop-up boek, installatie en, vooruit, boek
In zijn boek Hollandse Taferelen stelde fotograaf Hans Aarsman dat een lantarenpaal even mooi kan zijn als een panorama of een koffiekopje: "Niet altijd... je moet het leren zien. Het kan een tijdje duren voor je zover bent en als je het eindelijk onder de knie hebt, dan ontsnapt het weer
Het Amsterdamse museum voor fotografie Huis Marseille wijdt een overzichtstentoonstelling aan het werk van de Japanse fotograaf Naoya Hatakeyama (1958), getiteld Natural Stories. Deze titel is nogal cryptisch
Mijn vriendin verkleedde zich en ik maakte foto's. Soms was het andersom, maar zij durfde schaamtelozer te poseren en ik was beter achter de camera. Op sommige foto's had ze gewoon een wijd T-shirt aan
Mark Wallinger (1958) kijkt zes keer recht de camera in, één keer heeft hij zijn vingers naar zijn ogen gebracht om die tot spleetogen te trekken. Op deze pasfoto’s, afgedrukt op posterformaat, zien we de kunstenaar, gekleed in een onopvallend geruit overhemd