Wim Janssen (1984) maakt met analoge middelen televisieruis, 'sneeuw', na. Ik kijk ernaar alsof ik water zie branden, ben verbluft door de eenvoud. Het werk bestaat uit een transparant scherm, dat vrij in de ruimte hangt. Op dat scherm is niets te zien, geen afbeelding, geen projectie, enkel lege vlakjes, 43.000 in totaal, door Janssen uitgeknipt en tussen twee platen plexiglas gelegd
