Twee veelgehoorde redenen om niet naar een beurs te gaan zijn de drukte en de slechte kunst. Dat laatste is zeker niet altijd per definitie waar. Daarom in 500 woorden een tour langs goede, conceptuele, experimentele, vaak niet echt commerciële kunst op Art Rotterdam
De Amerikaanse schilder Amy Sillman schreef in 2011 in Artforum ('AB-EX and Disco Balls: In Defense of Abstract Expressionism II') dat ze met een gerust hart kon sterven na het zien van het werk van de veel jongere Amerikaanse schilder Leidy Churchman
Een helrode sculptuur, een kitscherige Venus, een gemankeerde reus, een steen die gruis aantrekt, een meisje met maar één been, een huis zonder ingang. Zo opgesomd lijken ze karakters uit een sprookje. Maar het zijn werken van respectievelijk Aaron Curry (1972) die een helrood, abstract werk maakte dat een beetje aan Picasso of Moore doet denken, van Anselm Reyle (1970) die zijn glimmende Venus met spuitbus
De periferie, niet het centrum, daar moest je zijn. Iets van die strekking betoogde ik naar aanleiding van Art Rotterdam. Daar zou ik ook nu, in het kader van Art Amsterdam, voor willen pleiten. Dat Art Amsterdam teleurstelt is de afgelopen dagen ruimschoots besproken: de grote galeries ontbreken, het aanbod is behoudend en past overwegend boven de gemiddelde bank. We lopen er, kortom, niet warm van
Is er een correlatie, al dan niet positief, tussen kunstbeurs en randprogramma? Leidt een goede beurs tot een nog beter randprogramma (de wet van het versterkende voordeel)? Of is het de twijfelachtige kwaliteit van een beurs die, in een gefrustreerd gebaar van onvrede, aanleiding is voor een sterk randprogramma?
Je gaat via een steile, draaiende trap omhoog naar Kunstverein, de ruimte voor hedendaagse kunst die door Krist Gruijthuijsen en Maxine Kopsa wordt gerund in het appartement van kunstenares Germaine Kruip. Wanneer je in het appartement staat, ervaar je een klassieke anticlimax
Mensen die aarzelen voor ze antwoord geven op een vraag, die niet snel uit hun woorden komen, die soms niet weten wat ze moeten kiezen. We zetten ze makkelijk weg als karakterloos en met een gebrek aan daadkracht
In de oude Wielemans-Ceuppens brouwerij, een modernistisch gebouw van de Brusselse architect Adrien Blomme, is een centrum voor hedendaagse kunst in aanbouw.
Het is altijd even zoeken naar het Brusselse Argos. Het zit weggestopt op een ietwat onwaarschijnlijke locatie, tussen de straatprostituees en verlopen hotelletjes.
Stel je voor dat vierentwintig verschillende musea, collecties en instituten honderdtwintig willekeurig geselecteerde objecten ter beschikking stellen voor een tentoonstelling. En dat je als bezoeker een prachtige grijze stofjas