Op 1 april moet je niet alleen oppassen dat je wordt belaagd door flauwe collega’s die de muis aan je muismat vastplakken. Je kunt ook zomaar in het ootje worden genomen door nobele kunstenaars, en wel in een tentoonstelling over hedendaagse trompe l’oeil-werken.

Gezichtsbedrog is bijvoorbeeld te zien bij het klokhuis van Gavin Turk: het lijkt echt, maar als je beter kijkt zie je dat het is gemaakt van brons met een verflaagje. In eerste instantie doet het daarmee denken aan de grap met de nepdrol in een hoekje van de wc, maar er zit meer achter. Brons is het materiaal van sculpturen op straat, een gooi naar de eeuwigheid. Aan een appelkroosje op straat lopen we voorbij. Met een appelkroos van brons stelt Turk de vraag waar de grens ligt tussen afval en waardevol, tussen wat we weggooien en wat we besluiten te bewonderen.

Susan Collis fopt ons ook, in een werk dat lijkt op een simpel stuk hout met schroeven en verfspatten. In werkelijkheid zijn de schroeven van goud en de verspatten van ingelegd parelmoer. Eerder borduurde ze al verfspatten op een doek. Ze sluit daarmee aan bij de kwestie van Turk: als afval bewerkelijk en kostbaar blijkt te zijn, wordt het dan ineens de moeite waard, geen overtollig bijproduct meer?

Dat niet alle werken 1 april-achtig grappig zijn pleit voor deze expositie. Als je dan toch voor de gek moet worden gehouden de eerste van de maand, dan toch het liefst door een van deze kunstenaars.