(Tube's extra/Sabien Teulings/26.11.2009)

De amusementindustie is fotogeniek. Een lege kermis op een druilerige ochtend geeft gegarandeerd een laag van diepe troosteloosheid aan al je beeldmateriaal. Een nostalgisch cliché dus eigenlijk, die amusementindustrie. Toch weet de Italiaanse Anna Franceschini (1979) in haar 17 minuten durende film van een uitgestorven pretpark iets anders aan te spreken. Tijdens de nachtelijke kermis van Franceschini zijn de camera en het geluid steeds heel dicht bij de mechaniek van de zwoegende machinerie. Veel meer hoor je in haar film dan ook niet.

Zonder technodreun en gillend publiek hoor je de ingewanden van de attracties steunen en zuchten, de machinale armen onafgebroken zwiepen en tandraderen ratelen. Het is voor een afwezige maar je weet onverzadigbare massa. Een grillige massa die het passief vermaak van de vorige eeuw waarschijnlijk de rug zal toekeren. Centraal georganiseerd spektakel met vaste regels lijkt nu toch echt voorbij. En dan brengt Franceschini met haar aaiende camerawerk het zieligste rodeopaard ter wereld in beeld, alsof het ongeboren is - geknield en gebogen. Ook hier begint een roterend mechaniek knarsend aan entertainment. 'The player may not change his position' toont de beeldvullende instructie. Maar deze machines lijken hun autoriteit te zijn kwijtgeraakt, ergens in de vorige eeuw. Ieder is nu zijn eigen machine zwoegend voor vertier.